Figuurlijk aan het landen

Uitgelicht

Tja, dan ben je letterlijk geland en dan breekt de tijd aan van figuurlijk landen. Het eerste wat mij opviel toen we over Nederland vlogen was dat echt alles zo plat is ;-). En dan stap je uit het vliegtuig en spreken ze gewoon Nederlands. Je weet het allemaal wel, maar om het weer te ervaren is zo anders. Het was heerlijk om mijn familie weer in de armen te sluiten :) en stevig vast te pakken. Toen moest ik in de auto stappen, gelukkig ging ik achterin, dus nog geen last van dat ik aan de verkeerde kant instapte. Want ja in Kenia rijden ze links en zit het stuur rechts. Deze vergissing maakte ik wel toen ik zelf weer moest rijden in Nederland. Ik heb zelf niet in Kenia gereden, maar als er niemand op de weg is hier ga ik toch stiekem ff naar links van de weg ;-). De treinreis van Nederland naar België, een paar dagen later, was ook weer even wennen. Zo zat de internationale trein helemaal bomvol, veel mensen stonden in de gangpaden. Ik keek een beetje raar naar mijn stoel en dacht ‘hier kan nog makkelijk iemand bij zitten, als we nu met z’n drieen gaan zitten, dan hoeft niemand meer te staan ;-)’. Tja in Kenia gingen we in een 14 persoonsbusje er toch wel bijna met z’n dertigen in. Dus ruimte zat in de trein…

Ook in de winkels hier is het heel anders. Waar je in Kenia werd gecontroleerd of je geen wapens bij je had, was ik hier aan het zoeken waar de beveiliging stond bij de winkels. Bij de groente- en fruitafdeling moest ik weer aan het volgende wennen: het zag er zo schoon en heel uit, maar voornamelijk zo groot ;-). Het voelt voor jezelf allemaal heel vreemd aan. Je weet het en kent het allemaal, maar het ervaren is zo anders. Ze zeggen het zal nog wel even duren, voordat je alles weer ‘normaal’ gaat vinden. Oké, afwachten en rustig wennen dan maar. Dus u moet niet vreemd opkijken als ik niet meer zo precies weet hoe ik mij hier moet gedragen of als ik u zomaar een hand geef als ik dat net al heb gedaan. Want tja, soms kwam mijn collega mij wel 10 keer op een dag de hand schudden en vragen hoe het met mij ging (terwijl hij nog geen 10 minuten geleden hetzelfde had gevraagd ;-)). Het komt vast wel goed allemaal. ;-)

Bwana Asifiwe! (Prijs de Heere)

Uitgelicht

Vorige week vrijdag ben ik weer geland op Nederlandse bodem en woensdag op Vlaamse bodem. Nu alweer 3 dagen van college achter de rug. Tijd om terug te blikken op de laatste weken. Nadat ik mijn moeder op het vliegveld had gezet in Nairobi ben ik een paar dagen bij Maria gebleven. Bij terugkomst in Eldoret begon het Paasweekend dat ik bij Jerry en Mireille en hun kinderen heb doorgebracht. Ik heb al eerder een keer over hen gesproken. Jerry was mijn begeleider op het RITT. Zij zijn in Kenia voor de adoptie van hun tweede dochter (http://www.kenyanhours.blogspot.com/).
Na het Paasweekend ben ik nog een aantal dagen daar gebleven, omdat Jerry een
paar dagen naar Turkana ging. Zo hadden we een meidenweek! Dit was heel gezellig en voor mij was het ook weer even opladen van de energie. Na terugkomst uit Plateau, waar zij wonen op het terrein van RITT, begonnen de laatste twee werkweken. Tijdens deze twee weken heb ik nog een keer les gegeven op het RITT en een training gegeven in Emanuel. En dan was daar het afscheid nemen. Van het RITT heb ik een mooie ketting met een wit kruis gekregen en een kaart waarop de collega’s hadden geschreven! Erg leuk! Tijdens de laatste dag werken op kantoor hadden mijn collega’s een taart laten maken en cadeautjes voor mij gekocht. Ook erg leuk en lief! De dag na het afscheid op kantoor vertrok ik met het vliegtuig naar Nairobi. Beatrice is nog meegegaan naar het vliegveld om mij uit te zwaaien. En daar ging ik dan, met het verdriet van afscheid in mijn ogen. Ik ga de mensen zeker missen!

In Nairobi stond Maria op mij te wachten en we hebben die dag nog lekker geshopt en donderdag voordat ik vertrok zijn we naar Nairobi National Park gegaan. Daar hebben we veel leeuwen en giraffen gezien. Zelfs kleine leeuwenwelpjes, ze miauwen net zoals poesjes, heel schattig J. Tijdens mijn hele periode in Kenia heb ik jammer genoeg geen olifanten gezien, maar wel genoeg andere dieren (zoals kakkerlakken :P ;-)).

Ik heb genoten van de tijd in Kenia en speciaal van het werk! Vooral tijdens het afscheid hoorde ik dat de mensen en studenten het erg op prijs hebben gesteld en dat ze wat hebben geleerd. Het is goed om te horen dat hetgene wat je probeert over te brengen ook daadwerkelijk overkomt! Ik wil jullie dan ook vragen om te blijven bidden voor de mensen in Kenia, en dat ze God mogen blijven volgen in alles. Ik dank u ook voor het meelezen op de blog, de reactie en voornamelijk het gebed, daar heb ik van geleefd! Namens alle gemeentes die ik heb bezocht in Kenia, breng ik u de hartelijke groeten over en Gods zegen. En laten we Hem in alles prijzen, want Hij is onze Schepper en Vader! Bwana Asifiwe (Prijs de Heere)!

God is goed!

Uitgelicht

Het is al weer even geleden dat u iets van mij via de weblog heeft gehoord. Maar daar ben ik dan weer. Het gaat goed met mij, het werken is erg leuk. Ondertussen heb ik al een aantal colleges en trainingen gegeven. Aankomend weekend is het laatste weekend dat ik op pad ga met mijn team. En volgende week woensdag geef ik mijn laatste collegereeks. Ik ben dan nu ook langzaamaan alles aan het afronden. En daarbij denk ik dan ook aan wat dit voor mijn toekomst betekent. Het lesgeven en de trainingen geven vind ik erg leuk en dan voornamelijk het toerusting aspect. Dat je mensen probeert te bemoedigen en handreikingen te geven, vind ik heel mooi werk. Of ik later terug naar Kenia ga om te werken denk ik niet, maar we kunnen niet in de toekomst kijken.

Ondertussen heb ik ook weer van alles mee gemaakt. Zo is mijn moeder 10 dagen hier langs gekomen om te zien wat ik hier allemaal doe. Dat was erg gezellig. Zo heeft ze mee kunnen kijken op het RITT en is ze bij mijn colleges geweest. Op zaterdag zijn we naar een training in Livingstone geweest. Linginstone ligt dicht bij Eldoret. Ik heb daar weer een training over Pastorale zorg gegeven. Normaal geef ik altijd als eerste of tweede  training, maar die dag ging ik als laatste. Dit was een leuke ervaring, want nu zag ik dat de mensen al best wel behoorlijk moe waren. En ik kon daar op participeren
door in de training meer te laten samenvatten, zodat ze wel de essentie van de training te pakken krijgen. Nadat ik mijn moeder in Nairobi naar het vliegveld heb gebracht, ben ik nog een paar dagen bij Maria (een vriendin vanuit Peru, zij wonen nu in Nairobi) en haar gezin gebleven. We hebben daar leuke dingen gedaan. Zo zijn we naar een giraffenhuis geweest, daar konden we de giraffen een kusje geven! Dit was erg leuk!

Ondertussen ben ik ook aan het solliciteren geslagen. Ik hoop dat ik in september al aan de slag kan met werken en daarnaast nog mijn bachelor theologie kan afronden. Dus als u iets voor mij weet :), graag!!!

Ik wil u vragen om te bidden voor de mensen hier en het onderwijs dat ze door de training verkrijgen. Dat ze dat in de praktijk mogen brengen. En ook voor de studenten bij al hetgene wat zij leren, dat ze vanuit het geloof mogen leven. Wilt u ook bidden voor mij in deze laatste weken hier. Ik wil jullie ook danken voor al uw gebed! Dat maakt dat ik elke keer weer door kan gaan. God is goed!

Eerste college aan Diploma 1 (pastorale zorg)

Uitgelicht

’s Ochtends om 5 uur opgestaan, om toch nog maar even wat door te kijken voor het college dat ik om 11:15 uur zou geven. De dag ervoor waren we namelijk naar een school gegaan om de leerlingen te bemoedigen, en we zouden om 2 uur ’s middags weer terug zijn, maar dat werd 6 uur. Tja, dat is Kenia zou je kunnen zeggen ;-). Maar goed mijn voorbereiding was dus kort, daarom er maar vroeg uit.

Om 7:20 uur zou ik worden opgehaald om naar het RITT te gaan, dat werd 7:40 uur, maar goed dat viel nog mee ;-). Daar aangekomen, was degene van wie ik de colleges ‘Pastoral Care’ (=Pastorale zorg) zou overnemen, niet aanwezig. Tja, ook dat hoort bij Kenia ;-). Ik had dit al lichtelijk verwacht en had wel al veel dingen over het college gelezen. Ik ben toen eerst maar begonnen met het maken van een outline van mijn college dat ik zou geven. Zo’n 10 minuten voordat ik zou beginnen nog snel een meeting en ben toen snel naar de klas gegaan van diploma 1 (dit is het eerste jaar van de opleiding tot predikant), onder leiding van Jerry (Nederlander). Hij is samen met zijn vrouw Mireille en dochter hier om nog een dochter te adopteren en daarnaast geeft hij les op het RITT (http://www.kenyanhours.blogspot.com/). Jerry heeft samen met Jurjen (eerst Jurjen drie kwartier en toen Jerry drie kwartier) mijn les geëvalueerd. Ik moest twee keer drie kwartier les geven. Een college bestaat uit 45 minuten. Nou daar stond ik dan, stik nerveus, maar dit verdween echt na de eerste woorden. En vanaf toen heb ik
alleen maar staan genieten voor de klas. Mij was verteld dat de leerlingen van diploma 1 eigenlijk helemaal niet reageren. Maar door gebruik te maken van de Bijbel, waaruit ik hun ook liet lezen, kwam er meer interactie. Het is natuurlijk vaak zo dat je niet met iedereen contact krijgt en dat was nu ook zo. Ik hoop dan ook dat ik volgende week meer contact met ze krijg. Maar voor een eerste keer vond ik het echt super leuk en ging het goed. Het is wel apart om te merken dat er ook studenten in je klas zitten die bijna geen Engels kunnen. Dat maakt het soms wel lastig, aangezien de colleges gewoon in het Engels zijn. Door mede studenten wordt er dan af en toe vertaald.

Ik wil jullie vragen om de studenten van het RITT te gedenken in jullie gebeden. Een heel aantal studenten zijn slecht gemotiveerd, waardoor het soms lastig met het huiswerk dat ik opgeef. Ik wil jullie dan ook vragen om ook voor mij te bidden. Zodat ik hun kan bemoedigen en uitdagen om echt aan het werk te gaan. Want zij moeten straks de kerken in gaan en gaan onderwijzen. Asante sana! (=heel erg bedankt!)



Mijn locatie .

De Nacht op 1 (radio)

Aside

Dinsdag 6 maart om 5:20 ‘s ochtends (Nederlandse tijd) word ik gebeld voor een interview op Radio 1 om te vertellen over het werk wat ik hier doe in Kenia. U kunt dit gelijk luisteren op Radio 1 en waarschijnlijk ook later, ik zal dan nog een link hier plaatsen. http://www.radio1.nl/terugluisteren of op http://www.radio1.nl/terugluisteren/tijd?terugluisteren_dag=2012-03-06&terugluisteren_hour=5 (laatste kwartier)

Wereld van verschil

Uitgelicht

Woensdag 22 februari zouden we (Beatrice Siraly, ds. David Kiprono, ds. Samuel Korir en ik) om 8 uur vertrekken naar Turkana, zodat we aan het eind van de middag daar zouden aankomen. Dit veranderde natuurlijk. We vertrokken uiteindelijk om ongeveer 11:30 uur uit Eldoret om de grote reis naar Turkana, en preciezer gezegd naar Katilu te ondernemen. De weg er naar toe was een weg van uitersten. Eerst had je een best wel aardig geasfalteerde weg, maar al snel werd dit een zandweg, wat uiteindelijk resulteerde in meer kuilen en gaten dan weg ;-). Ook het landschap veranderde. Eerst waren er de vele gebouwen en voornamelijk de vele mensen, daarna kwamen er veel bergen, waar we veel moesten stijgen en dalen. En na een rivier kwamen dan in het vlakke Turkana: de woestijn. Droogte en erg warm. Ik denk dat we de top van 45 graden zeker wel bereikt hebben. We kwamen door de vertraging laat in de avond aan. Ik had dan ook geen idee hoe het er allemaal uitzag, want het was erg donker en geen stroom. Met een zaklamp op zoek naar het toilet samen met Beatrice. We deden de deur open en meteen weer dicht: er zaten daar minstens 40 grote kakkerlakken. Op de muur, op de grond, in het gat. Dan doe je toch liever je behoefte midden in de natuur en dan maar even je zaklamp uit. Eerste nacht overleeft en toen zag ik waar we waren. Het was inderdaad echt heel vlak en heel droog. De bomen die er staan, zijn geel of
hebben geen bladeren meer. Na het ontbijt van chapaties (soort pannenkoek) en nog andere deegachtige driehoeken, gingen we naar de kerk waar we de eerste trainingen zouden geven. Natuurlijk begon dat te laat ;-), kleine vertraging van een uur of 2 a 3. Maar goed dan begonnen we dan ook. Het was erg boeiend om te zien hoe de mensen smachten naar een training. Alle trainingen werden in het Swahili gehouden en daarnaast vertaald in de lokale taal. Engels werd bijna niet gesproken, al konden sommigen in deze gemeente wel Engels schrijven/lezen. De meeste mensen die aan de trainingen deelnamen, konden niet lezen of schrijven. Daarom schreven degenen die dat wel konden vaak in 2 boekjes, om zo degenen die niet konden lezen of schrijven toch nog de informatie te geven. De meeste kinderen kunnen namelijk wel lezen en schrijven en kunnen het daardoor aan hun ouders doorgeven. Het was bijzonder om te zien hoe aandachtig ze luisterden. Helemaal omdat vaak de lunch pas om 3 a 4 uur werd geserveerd en de mensen dus echt wel trek hadden. Tussen de trainingen werden er ook geen pauzes gehouden, men ging gewoon door. Deze eerste dag gaf Beatrice twee trainingen over ‘Bijbelstudie’ en ‘Zondagschool’. Kiprono gaf een training over  ‘Reformatorisch geloof’ en Korir over ‘Discipelschap’. Na de trainingen zijn we weer doorgereisd naar de volgende plaats: Lokori. Onderweg zijn we nog gestopt in Lokichar, waar ik een cadeau moest afgeven dat ik uit Nederland had meegekregen van een oud zendingswerker. In Lokori hebben we bij de pastor en tevens moderator geslapen, hier hebben we uiteindelijk drie nachten geslapen omdat er in een andere plaats niet op ons gerekend was. We hebben op vrijdag een training in Lokwii gehouden, dat valt onder de parochie Lokori. Naast Lokwii zijn er nog 3 gemeentes die hieronder vallen. In Lokwii
zijn er weer trainingen gegeven over “Bijbelstudie” & “Zondagschool”, maar nu ook over “Pastorale zorg” en “Fondsenwerving voor Zending”. Op zaterdag zijn we in Elelea geweest. Daar hebben we dezelfde trainingen gehouden. En tot onze verbazing was iedereen op tijd. ;-)

Op zondag hebben we ons opgesplitst in 3 groepen. De rest van de teamleden zouden elk in een andere gemeente preken en ik mocht kiezen met wie ik mee ging. Ik koos ervoor om met Beatrice naar een Jongens Secundary School te gaan. Hier waren ongeveer 400 jongens aanwezig. Ik heb mijzelf daar voorgesteld en de groeten kunnen overbrengen van de gemeente in Nederland. Na de preek hadden we een kort gesprekje met het hoofd van de school. Zij vertelde ons over de problemen waar de jongens mee kampen: drank, relaties, HIV. Ze vroeg ons of wij hun konden bemoedigen en aansporen om in God te blijven geloven en zich te richten op de studie. Dit hebben we dan ook gedaan en na afloop werden we thuis gebracht door twee jongens. Deze hadden het heel fijn gevonden dat er over gesproken werd. Ik wil u dan ook vragen om voor deze jongens te bidden. Ze hebben uw gebed hard nodig!

Ps. Voor foto’s zie voornamelijk onder het tabblad “Foto’s”



Mijn locatie .

“Gedragen door gebed”

Uitgelicht

Zo, daar ben ik dan eindelijk weer. Bovenstaande titel is iets wat de afgelopen weken regelmatig door mij heen ging. Op donderdag 16 februari ben ik op kraambezoek geweest bij een collega van kantoor. Zij had drie maanden geleden een jongetje gekregen. Wij gingen daar heen als vrouwen van het kantoor, om het kindje en haar te zegenen, zodat zij weer naar het werk mocht en naar de kerk. Bij aankomst gingen we eerst met elkaar wat eten, wat gevolgd werd door zingen en bidden en een stukje uit de Bijbel lezen, waar iemand iets over vertelde. Voordat we naar haar toe gingen, zijn we eerst gaan shoppen voor cadeaus. Deze cadeaus zijn voornamelijk praktisch, zoals suiker, meel, olie, kleding voor de baby, brood, etc. Ik kreeg als eerste de baby in mijn handen, waarna de cadeaus op hem werden gelegd (gelukkig niet allemaal ;-)). Hierna ging de baby van arm tot arm om hem zo te zegenen. Ik vind dit een mooie gedachte dat moeder en kind eerst worden gezegend, voordat ze zich helemaal in de openbaarheid laten zien.

De week ervoor ben ik bij verschillende mensen thuis geweest. En elke keer voordat
we vertrokken en vaak ook bij aankomst werd er eerst een gebed uitgesproken. Een zegen voor de familie en voor de reis verder. De christelijke mensen die ik hier tegenkom, zijn vaak door gebed met elkaar verbonden. Het gebed is echt een
stukje van de realiteit. Ze voelen zich afhankelijk van God.

Elke dinsdag om 8:30 am hebben we een ‘morningdevotion’. We beginnen zo de week met elkaar. We doen dit niet op maandag omdat heel vaak het CML team (waar ik in werk) niet aanwezig is, vanwege de weekendreizen. Zo begonnen we 21 februari de dag met Efeziërs 4:1-7 “Zo roep ik, de gevangene in de Heere, u op tot een wandel die de roeping waarmee u geroepen bent, waardig is, in alle nederigheid en zachtmoedigheid, met geduld, door elkaar in liefde te verdragen, en u te beijveren om de eenheid van de Geest te bewaren
door de band van de vrede: één lichaam en één Geest, zoals u ook geroepen bent tot één hoop van uw roeping, één Heere, één geloof, één doop, één God en Vader van allen, Die boven allen en door allen en in u allen is. Maar aan ieder van ons is de genade gegeven naar de maat van de gave van Christus.”
Zo zijn we met iedereen verbonden in Christus die ons leidt!

Ik wil u danken voor het gebed en jullie blijven vragen om te blijven bidden voor mij en voor het werk wat hier gedaan wordt door RCEA en het RITT.

Out of the office ;-)

Uitgelicht

Even een kort berichtje uit Kenia. Morgenochtend vertrek ik, samen met mijn team, vroeg naar Turkana, waar we als team 3 gemeentes zullen bezoeken om ze te trainen in leiderschap, missionair werk en bijbelstudiegroepen en zondagsschool. We zullen daar tot maandag blijven.

Volgende week zal er weer een langer stuk op de weblog verschijnen over deze komende reis en afgelopen week.

Reformed Institute for Theological Training

Uitgelicht

Woensdag 15 februari 2012 (RITT)

Vanmorgen vroeg opgestaan, want ik werd om half 8 opgehaald door ds. David Kiprono. We zijn samen naar het RITT gegaan, waar hij les geeft over leiderschap aan het diploma 2 en 3. Op het RITT zijn er 2 soorten opleidingen. Eén leidt op tot predikant en duurt 4 jaar, waarvan 3 jaar theorie en het laatste jaar praktijk. Dit wordt ook wel diploma 1 t/m 3 genoemd. Daarnaast is er nog een opleiding die opleidt tot evangelist en duurt één jaar. Vandaag ook een meeting gehad over hoe en wat ik ga les geven. Dit zal later nog verder besproken worden, want ze wisten nog niet of ik kon gaan les geven over de Apostolische geloofsbelijdenis. Hier zal dus nog verder over nagedacht worden. Ook bij wie ik erbij kan om les te geven. De eerste keren zal ik zelf colleges bijwonen om te kijken hoe hier les gegeven wordt. Dit heb ik dan ook vandaag gedaan. Het was erg boeiend. Ik heb de lessen van ds.Kiprono gevolgd. Eerst gaf hij een groepsopdracht die ik ook heb meegedaan. Het ging over het traditionele leiderschap in Afrika. Hoe het vroeger in de stammen er aan toe ging. Dit was erg leerzaam voor mij. Tussen de lessen door hebben we ook met elkaar chai gedronken, dat is een soort thee met veel melk en suiker. En hebben we met elkaar geluncht, dit was een machtige maaltijd, bestaande uit rijst, bruine bonen en aardappels met een sausje. Het was wel lekker ;-). Na de colleges zijn we naar de families geweest, dus bij de mensen thuis. Dit was bijzonder om mee te maken, om zo in hun gezinnen te kijken. Voor de kinderen was het heel vreemd om een blanke te zien. De zoon van ds. Kiprono pakte mijn hand vast en ging die vergelijken met die van een ander ;-). Hierna zijn we naar een brug gegaan, die is gebouwd in ongeveer 1926. Toen
ze de fundering gingen leggen stuitten ze op veel water, en als dat wegging kwam er opeens heel veel gas uit. Dit hebben ze opgeslagen en geven ze door aan de stad. Over de brug rijdt zo’n twee keer per dag een trein. Ik ben er een klein stukje opgelopen met een enorm bonkend hart ;-). (ik heb het nl niet zo op bruggen). Ze maakten meteen een foto. Er stond heel veel wind, zoveel dat we bijna omver werden geblazen, we konden ons nog net vast houden ;-). Het was een bijzondere dag!

Mijn locatie .

Jambo!

Uitgelicht

Eerste werkdagen

Maandag begon mijn echte werkweek, althans het werd thuiswerken. Op maandag is het team waarmee ik ga samenwerken niet op kantoor, omdat ze veel in het weekend werken. Maar Jurjen en ik begonnen wel die dag met een meeting over het werk. Zo kreeg ik de opdracht om aan mijn eerste kennisdoel te gaan werken: het leren kennen van de cultuur. Daarbij had hij een opdracht gemaakt voor mij, om het duidelijker te krijgen. Zo ben ik ‘s maandags mij gaan verdiepen in de geschiedenis en de cultuur van Kenia, maar juist ook in de cultuur van Nederland om zo een vergelijking te kunnen maken. Daarnaast ben ik ook de stad ingegaan om het verder te verkennen. Nu stond ik langs de kant van de weg om met de matatu (=een soort busje) naar de ‘town’ te gaan. Helemaal alleen! Ik was best trots op mijzelf, maar het ging helemaal goed. Je staat langs de kant van de weg en als er een busje langskomt dan kijk je ze aan, en
zeggen zij of ze plaats hebben door hun vinger op te steken. Wanneer ze inderdaad een vinger op steken, dan knik je en komt het busje naar de kant van de weg. Je stapt in en let goed op je spullen. Het is 20 shilling van waar ik woon naar de stad, en dat heb je dan al in je hand. Degene die zijn hand op had gestoken int ook het geld. Hij doet dat door zijn hand uit steken en zijn vingers bij elkaar te leggen. Je geeft hem het geld, en meestal vindt hij dat goed. Tenzij hij vindt dat je meer moet betalen omdat je een blanke bent, en dus rijk. Maar dat heb ik gelukkig nog niet gehad. Ik rij mee tot het einde, daar is het matatu station. En van daar loop ik verder. Dit is best een belevenis, want er zijn maar weinig blanken die de matatu pakken. Maar ik vind het wel leuk en erg handig om zo de stad in te komen. Zo leer ik ook veel woordjes: Jambo (=hallo), Habari? (=hoe gaat het?), Mzuru (=goed), Asante (=bedankt), en kan ik mij al weer wat beter redden.

Vandaag (dinsdag) ben ik voor het eerst echt naar kantoor geweest. Daar begonnen met het ontmoeten van het team en meteen een eerste vergadering. Ik ga werken in een leuk team, het klikt leuk en we hebben leuke gesprekken. Zo ben ik vandaag voornamelijk meegelopen met Beatrice. Zij werkt binnen ons team aan de  zondagsschool en de bijbelstudiegroepen, en het trainen van de mensen. Zij heeft mij vandaag verteld wat ze allemaal doet en hoe ze het zondagsschoolmateriaal hebben ontwikkeld. Dit was erg boeiend en heel leerzaam. Sociaal zijn is een belangrijk onderdeel van de cultuur van Kenia, zo zijn we dan ook samen gaan lunchen in de stad. Hierdoor leg je meer contacten en verdiep je je contacten.

Morgen (woensdag) ga ik samen met Rev. David Kiprono naar het RITT, om daar kennis te maken, contacten te leggen en colleges te volgen. Tijdens mijn stage zal ik bijna elke woensdag naar het RITT gaan, waar ik in eerste instantie mee kijk hoe daar wordt lesgegeven, waarna ik over een paar weken ook zelf zal gaan les geven.

Bedankt allemaal voor jullie leuke reacties en dat jullie voor mij bidden, dit doet mij heel goed. Ik weet dat God hier bij mij is. Ik wil jullie vragen om te bidden voor de mensen hier, de collega’s op kantoor, en voor de contacten met de vrouwen. Willen jullie ook bidden dat ik mij hier verder mag gaan settelen en thuis mag gaan voelen. En dat ik mag blijven onthouden dat God dezelfde is die mij geroepen heeft en er is in Nederland en in België en Kenia! Bedankt!

Mijn locatie .

Hello!

Uitgelicht

Hello!

Ik ben inmiddels alweer bijna een week in Eldoret. Na een goede vlucht, met een onverwachtse tussenstop op Kisumu, kon ik meteen mijn koffers pakken en in de auto stappen bij Jurjen (mijn stagebegeleider ter plekke) en zijn oudste zoon Joël. Bij aankomst eerst een bakje koffie en daarna zijn we kennis gaan maken op het kantoor. Na de kennismaking en wat rondlopen op de compound, zijn we naar mijn huisje gegaan. Ik woon op de compound waar ook Jurjen en Tineke met hun kinderen wonen. Hier bevinden zich ook het conferentie centrum en het kantoor van de kerk. Mijn huisje heeft twee slaapkamers, een huiskamer met een tafel, een keukentje met één gaspitje, een douche waarvan vaak de druk van weg is en een gat in de grond, een zgn. hurktoilet . Hier woon ik met heel veel muggen, maar ’s nachts lig ik veilig onder mijn klamboe. In twee uur had ik mijn huisje ingericht en mijn koffer opnieuw ingedeeld als kledingkast Vervolgens kreeg ik een rondleiding door Eldoret. De opdracht voor mij was vorige week om Eldoret te leren kennen, zodat ik weet waar ik woon en hoe boodschappen haal. Nu, daar stond ik dan de volgende dag, aan de kant van de weg op een taxi te wachten, die ik daarvoor had gebeld. En maar wachten, wachten, wachten, tot dat opeens een collega van kantoor langskwam en aanbood om mij naar de stad te brengen. Hij zette mij af bij de markt, zodat ik wat groenten en fruit kon gaan halen. Tja, ik stapte uit en kwam in een enorme zwarte mensenmassa terecht. Wat kun je je zo alleen voelen in een grote groep. Dat voelde ik me ook. Maar uiteraard hadden ze mij wel gezien hoor. ‘Hello!’, ‘How are you?’, mensen die mij achterna liepen en ik
maar proberen te negeren, want tja, wat moet je hier nu eigenlijk mee. Loop je daar als blanke vrouw door een groep zwarte mannen? Uiteindelijk vond ik weer een plek die ik kende en heb daar mijn boodschappen gehaald. Terug weer de taxi gebeld (ik heb een nummer van iemand die te vertrouwen is als taxichauffeur). Hij haalde mij op en bracht mij weer veilig terug. Poeh, wat was dat een ervaring. Vermoeid door alle indrukken komen zulke momenten best wel op je af. Ik de volgende dag weer vol goede moed opgestaan, want ik zou weer met iemand de stad in gaan. Nu gelukkig dus niet alleen, al hoewel ik nu wel wist waar ‘alles’ was ;-), tja rondjes lopen helpt wel in je oriëntatie ;-). Ik ging nu met een student van het RITT op stap. Hij heet Pieter en is een Keniaan. Hij leidde mij door de stad, langs allemaal vrienden van hem in kleine straatjes. Na een
tijdje gingen we naar een kerkdienst. Hij heeft elke dag (maandag t/m vrijdag) om 12:30 een dienst met wat vrienden, zoals hij dat zelf zei. We kwamen daar binnen, waar mensen al God aan het prijzen waren. Op een manier die ik niet gewoon ben. Al dansend en soort schreeuwend riepen ze God aan. Na een tijdje kwamen er steeds meer mensen, ik denk dat er wel rond zo’n 200 mensen aanwezig waren (precies weet ik het niet). Ik was daar als enige blanke. De dienst bestond uit het aanbidden van God op de net besproken manier, een preek waarbij veel antwoord werd verwacht, zoals AMEN!!!! YES!!!! En het herhalen van zinnen. Het was een indrukwekkende dienst en mooi om mee te maken. Zo heb ik mijn vrijdag doorgebracht.

Lake Nakuru & Menengaikrater

In het weekend ben ik met wat vrouwen op safaritocht geweest. De vrouwen had ik via via ontmoet. Twee huisjes naast mij woont ook een Nederlandse vrouw: Meike. Zij werkt hier tijdelijk in het ziekenhuis. Eerder in de week hadden we een Vlaamse vrouw ontmoet: Heleen. Zij doet haar PhD onderzoek in Eldoret. Meike nodigde ons uit om mee te gaan naar Nakuru, dit ligt op de weg van Eldoret naar Nairobi. Daar is een prachtig safaripark: Lake Nakuru. We gingen met nog drie vrouwen, zij komen uit Amerika en werken ook in het ziekenhuis. Het was echt werkelijk prachtig om zo van
dicht bij wilde dieren te zien. Zo hebben we grote groepen waterbuffels, nijlpaarden, zebra’s, apen, chimpansees, één nijlpaard, pelikanen, flamingo’s, gieren, impala’s en andere soortige antilopes/gazelles gezien. Ook hebben we een aantal giraffen gezien, waarvan één echt heel dichtbij. Leeuwinnen van een afstand samen met hun welpen. En toen we naar een uitkijkpunt gingen, lag er opeens een leeuw zomaar vlak naast de weg. Wij zachtjes er naar toe gereden, en veel foto’s genomen. Maar er kwamen meer auto’s en de leeuw was heel erg onrustig. Wij stonden heel dichtbij en hij kwam naar ons toe gelopen op een heel dreigende manier. Op het laatst was hij één meter bij ons vandaan en het leek of hij ging springen, ik zat bij het raampje en deed snel al gillend mijn raampje dicht. Wij vrouwen gillen dat hij (de chauffeur: Koech) snel moest gaan
rijden. Maar in plaats van dat de leeuw op onze auto sprong, sprong hij onder ons in een tunnel. Ons hart ging echt heel hard te keer, maar we hadden het gelukkig overleefd ;-). Bij het uitkijkpunt hadden we een prachtig uitzicht over het hele park en meer. Na de safaritocht zijn we bij een Ethiopischrestaurantje gaan eten en zijn we snel ons bed ingedoken, want we waren echt versleten. Naast het safaripark zijn we ook nog naar de Menengaikrater gegaan. Dit is een vulkaan die al heel wat jaren slaapt. Vroeger
werd tegen de kinderen gezegd, dat ze daar echt niet heen mochten omdat daar de satan woont. Er kwam namelijk veel rook uit de vulkaan en er leven veel slangen daar. Op het moment dat wij er waren, was er geen rook meer. Terwijl twee weken geleden er nog wel wat rook was. Ik heb daar ook een mooie steen voor Miriam (mijn nichtje) mee genomen, die verzamelt ze namelijk.

Mijn locatie .

Aangekomen!

Uitgelicht

6 februari 2012

Het was zover. Vandaag vloog ik naar Kenia. Ik was best zenuwachtig. Meer omdat ik
niet wist wat mij te wachten stond: Hoe het met de douane zou gaan en of ik
straks ook mijn koffers weer terug zou krijgen. Maar goed, daar gingen we dan. Opgepropt in de auto. Koffers in de achterbak en één bij Tabita en Jan (zus en zwager), op weg door een besneeuwde wereld naar Schiphol. De reis ging voorspoedig. Het inchecken van de koffers ging prima. Alles werd goed gekeurd en toen begon het afscheid nemen. Wat natuurlijk vrij emotioneel was. Dan door de paspoortcontrole. Achter me riep Rick (mijn neefje van 3 jaar) telkens ‘TANTE!’. Al zwaaiend op zoek naar een restaurantje voor een kopje warme chocomelk. Oké, waar moet ik heen? Gate F7, nou dan gaan we maar op weg, Een enorme rij stond er voor mij, maar het liep
aardig door. Laptop uit mijn tast, vest uit, schoenen mochten gelukkig aan blijven en
door de bodyscan. En natuurlijk: ik moest weer gefouilleerd worden. Gelukkig
was er verder niets. En dan weer wachten op wat er zou gaan komen. Om kwart
over 10 mochten we het vliegtuig in. Ik had de dag daarvoor al mijn plaats
uitgekozen en zat lekker bij het raampje, naast een wat ouder echtpaar uit Engeland. De reis ging voorspoedig, we vetrokken met een kleine vertraging van een half uur, maar hadden door de wind mee geen vertraging bij aankomst. Tijdens de vlucht ben ik goed verzorgd met allerlei lekkere hapjes en eten en drinken. Om kwart voor 9 plaatselijke tijd (het is hier twee uur later dan in Nederland en België) landden we en taxieden naar de slurf (dus niet met een trapje naar beneden, zoals ik gedacht had). En wat een warmte, het was ’s avonds nog 23 graden Celsius (verschil met Nederland toch wel 30 graden ;-)).Toen kwamen we in een doolhof terecht. De eerste splitsing was al vaag. Ik heb maar de grote groep gevolgd en kwam toen bij wat duidelijkere bordjes. Een man stuurde mij weer ergens anders heen met nog een aantal mensen. Ook met iemand die ik had ontmoet bij het wachten bij de gate.Wij samen op zoek hoe we bij onze koffers konden komen. We kwamen bij een paspoortcontrole terecht. Boven de balies stonden bordjes voor wie waar heen moest, maar ook daar werden we verwezen naar een andere balie die voor ons niet logisch was.

Maar goed, toch maar geluisterd naar dringend herhalende verwijzingen. En het was gelukkig ook goed. Ze hadden geen vragen, er moest een foto gemaakt worden
en al mijn vingerafdrukken werden genomen. Toen mocht ik doorlopen, verder
op zoek naar mijn koffers. Ik kwam in een hal terecht met banden waar koffers
op lagen, en daarnaast stonden ook allemaal koffers. Ik zoeken en wachten en
wachten. Maar toen eindelijk toen ik dacht dat ik ze niet meer zou krijgen, ·kwam er wat bekends voorbij rollen. Maar nee, dat was hem toch niet. Hij leek er zo op. En dus maar weer wachten, En toen, ja toen, kwamen ze dan toch eindelijk. Eerst mijn backpack en even later ook mijn koffer. Gelukkig… Nu op zoek naar Maria, die mij zou komen op halen. Tussen alle donkere mensen, zag ik opeens een Peruaan staan! Ja, dat is ze! Ik snel er heen. En ik kon haar gelukkig snel in mijn arme sluiten. Toen op weg naar de auto. Ja, daar zit de bestuurder rechts en rijden we links. Dat was ff wennen en nog steeds wel. Lekkere chaotische weg en het rook naar buitenland (diesel en veel stof ;-)).
Na een lange weg, waar we een paar keer fout hebben gereden, kwamen we aan bij
het huis van Maria en Conrado. Een mooi groot huis op een compound met allemaal beveiliging. Ik slaap hier twee nachten in een prachtige gastenkamer,·waarna ik woensdag naar Eldoret zal vliegen.

7 februari 2012

Gisteravond even wat spullen opgeruimd en lekker naar bed gegaan. Na een wat onrustige nacht, ik mocht gelukkig uitslapen, kon ik lekker onder de douche stappen. Net lekker aan de ontbijttafel gezeten, met vers fruit, geroosterde boterhammen,
kaas, sap en een bak koffie. Het is hier genieten!! En nu zit ik jullie alles te vertellen ;-).
Straks is de planning dat we naar de stad gaan om lekker te gaan shoppen en
geld te halen. Gisteravond al wat dingen in het donker gezien en gevoeld (de
weg, was nogal vaag ;)). Men bouwt hier een snelweg, waarna opeens een hobbel
zit, of enorme gaten, wanneer men moet verwisselen naar een ander stuk van de
snelweg. Er staan echt geen borden en als ze er al staan is het vaak verkeerd.
Dat is dus lekker Kenia, zullen we maar zeggen. Straks bij daglicht en ik ben
erg benieuwd.

Mijn locatie Nairobi, Nairobi, Kenya.

Voorbereidingen

Uitgelicht

De reis komt steeds dichterbij. Over een dikke maand zit ik al in Kenia. De voorbereidingen lopen goed. De financiën zijn binnen! Iedereen heel erg bedankt hiervoor! Afgelopen woensdag heb ik mijn visum opgehaald. En volgende week heb ik mijn laatste vaccinaties.

In de ochtend van maandag 6 februari zal ik, als alles goed gaat, in het vliegtuig stappen om in een rechtstreekse vlucht naar Kenia te vliegen. Ik zal daar in Nairobi (de hoofdstad) aankomen. Daar zal ik 2 nachten verblijven en dan door vliegen naar Eldoret, waar het allemaal zal gaan beginnen. Best spannend.

Maar nu heb ik eerst nog 7 examens, die beginnen vanaf 16 januari tot en met 2 februari. Ik heb dus nog genoeg te doen voordat ik vertrek.

Ik wens u allen Gods zegen in het nieuwe jaar en een goed uiteinde!

“De Heere zegene u en behoede u! De Heere doe Zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig! De Heere verheffe Zijn aangeizhct over u en geve u vrede!” (Num. 6:24-26)

Mijn locatie .