De Nacht op 1 (radio)

Aside

Dinsdag 6 maart om 5:20 ‘s ochtends (Nederlandse tijd) word ik gebeld voor een interview op Radio 1 om te vertellen over het werk wat ik hier doe in Kenia. U kunt dit gelijk luisteren op Radio 1 en waarschijnlijk ook later, ik zal dan nog een link hier plaatsen. http://www.radio1.nl/terugluisteren of op http://www.radio1.nl/terugluisteren/tijd?terugluisteren_dag=2012-03-06&terugluisteren_hour=5 (laatste kwartier)

Wereld van verschil

Uitgelicht

Woensdag 22 februari zouden we (Beatrice Siraly, ds. David Kiprono, ds. Samuel Korir en ik) om 8 uur vertrekken naar Turkana, zodat we aan het eind van de middag daar zouden aankomen. Dit veranderde natuurlijk. We vertrokken uiteindelijk om ongeveer 11:30 uur uit Eldoret om de grote reis naar Turkana, en preciezer gezegd naar Katilu te ondernemen. De weg er naar toe was een weg van uitersten. Eerst had je een best wel aardig geasfalteerde weg, maar al snel werd dit een zandweg, wat uiteindelijk resulteerde in meer kuilen en gaten dan weg ;-). Ook het landschap veranderde. Eerst waren er de vele gebouwen en voornamelijk de vele mensen, daarna kwamen er veel bergen, waar we veel moesten stijgen en dalen. En na een rivier kwamen dan in het vlakke Turkana: de woestijn. Droogte en erg warm. Ik denk dat we de top van 45 graden zeker wel bereikt hebben. We kwamen door de vertraging laat in de avond aan. Ik had dan ook geen idee hoe het er allemaal uitzag, want het was erg donker en geen stroom. Met een zaklamp op zoek naar het toilet samen met Beatrice. We deden de deur open en meteen weer dicht: er zaten daar minstens 40 grote kakkerlakken. Op de muur, op de grond, in het gat. Dan doe je toch liever je behoefte midden in de natuur en dan maar even je zaklamp uit. Eerste nacht overleeft en toen zag ik waar we waren. Het was inderdaad echt heel vlak en heel droog. De bomen die er staan, zijn geel of
hebben geen bladeren meer. Na het ontbijt van chapaties (soort pannenkoek) en nog andere deegachtige driehoeken, gingen we naar de kerk waar we de eerste trainingen zouden geven. Natuurlijk begon dat te laat ;-), kleine vertraging van een uur of 2 a 3. Maar goed dan begonnen we dan ook. Het was erg boeiend om te zien hoe de mensen smachten naar een training. Alle trainingen werden in het Swahili gehouden en daarnaast vertaald in de lokale taal. Engels werd bijna niet gesproken, al konden sommigen in deze gemeente wel Engels schrijven/lezen. De meeste mensen die aan de trainingen deelnamen, konden niet lezen of schrijven. Daarom schreven degenen die dat wel konden vaak in 2 boekjes, om zo degenen die niet konden lezen of schrijven toch nog de informatie te geven. De meeste kinderen kunnen namelijk wel lezen en schrijven en kunnen het daardoor aan hun ouders doorgeven. Het was bijzonder om te zien hoe aandachtig ze luisterden. Helemaal omdat vaak de lunch pas om 3 a 4 uur werd geserveerd en de mensen dus echt wel trek hadden. Tussen de trainingen werden er ook geen pauzes gehouden, men ging gewoon door. Deze eerste dag gaf Beatrice twee trainingen over ‘Bijbelstudie’ en ‘Zondagschool’. Kiprono gaf een training over  ‘Reformatorisch geloof’ en Korir over ‘Discipelschap’. Na de trainingen zijn we weer doorgereisd naar de volgende plaats: Lokori. Onderweg zijn we nog gestopt in Lokichar, waar ik een cadeau moest afgeven dat ik uit Nederland had meegekregen van een oud zendingswerker. In Lokori hebben we bij de pastor en tevens moderator geslapen, hier hebben we uiteindelijk drie nachten geslapen omdat er in een andere plaats niet op ons gerekend was. We hebben op vrijdag een training in Lokwii gehouden, dat valt onder de parochie Lokori. Naast Lokwii zijn er nog 3 gemeentes die hieronder vallen. In Lokwii
zijn er weer trainingen gegeven over “Bijbelstudie” & “Zondagschool”, maar nu ook over “Pastorale zorg” en “Fondsenwerving voor Zending”. Op zaterdag zijn we in Elelea geweest. Daar hebben we dezelfde trainingen gehouden. En tot onze verbazing was iedereen op tijd. ;-)

Op zondag hebben we ons opgesplitst in 3 groepen. De rest van de teamleden zouden elk in een andere gemeente preken en ik mocht kiezen met wie ik mee ging. Ik koos ervoor om met Beatrice naar een Jongens Secundary School te gaan. Hier waren ongeveer 400 jongens aanwezig. Ik heb mijzelf daar voorgesteld en de groeten kunnen overbrengen van de gemeente in Nederland. Na de preek hadden we een kort gesprekje met het hoofd van de school. Zij vertelde ons over de problemen waar de jongens mee kampen: drank, relaties, HIV. Ze vroeg ons of wij hun konden bemoedigen en aansporen om in God te blijven geloven en zich te richten op de studie. Dit hebben we dan ook gedaan en na afloop werden we thuis gebracht door twee jongens. Deze hadden het heel fijn gevonden dat er over gesproken werd. Ik wil u dan ook vragen om voor deze jongens te bidden. Ze hebben uw gebed hard nodig!

Ps. Voor foto’s zie voornamelijk onder het tabblad “Foto’s”



Mijn locatie .

“Gedragen door gebed”

Uitgelicht

Zo, daar ben ik dan eindelijk weer. Bovenstaande titel is iets wat de afgelopen weken regelmatig door mij heen ging. Op donderdag 16 februari ben ik op kraambezoek geweest bij een collega van kantoor. Zij had drie maanden geleden een jongetje gekregen. Wij gingen daar heen als vrouwen van het kantoor, om het kindje en haar te zegenen, zodat zij weer naar het werk mocht en naar de kerk. Bij aankomst gingen we eerst met elkaar wat eten, wat gevolgd werd door zingen en bidden en een stukje uit de Bijbel lezen, waar iemand iets over vertelde. Voordat we naar haar toe gingen, zijn we eerst gaan shoppen voor cadeaus. Deze cadeaus zijn voornamelijk praktisch, zoals suiker, meel, olie, kleding voor de baby, brood, etc. Ik kreeg als eerste de baby in mijn handen, waarna de cadeaus op hem werden gelegd (gelukkig niet allemaal ;-)). Hierna ging de baby van arm tot arm om hem zo te zegenen. Ik vind dit een mooie gedachte dat moeder en kind eerst worden gezegend, voordat ze zich helemaal in de openbaarheid laten zien.

De week ervoor ben ik bij verschillende mensen thuis geweest. En elke keer voordat
we vertrokken en vaak ook bij aankomst werd er eerst een gebed uitgesproken. Een zegen voor de familie en voor de reis verder. De christelijke mensen die ik hier tegenkom, zijn vaak door gebed met elkaar verbonden. Het gebed is echt een
stukje van de realiteit. Ze voelen zich afhankelijk van God.

Elke dinsdag om 8:30 am hebben we een ‘morningdevotion’. We beginnen zo de week met elkaar. We doen dit niet op maandag omdat heel vaak het CML team (waar ik in werk) niet aanwezig is, vanwege de weekendreizen. Zo begonnen we 21 februari de dag met Efeziërs 4:1-7 “Zo roep ik, de gevangene in de Heere, u op tot een wandel die de roeping waarmee u geroepen bent, waardig is, in alle nederigheid en zachtmoedigheid, met geduld, door elkaar in liefde te verdragen, en u te beijveren om de eenheid van de Geest te bewaren
door de band van de vrede: één lichaam en één Geest, zoals u ook geroepen bent tot één hoop van uw roeping, één Heere, één geloof, één doop, één God en Vader van allen, Die boven allen en door allen en in u allen is. Maar aan ieder van ons is de genade gegeven naar de maat van de gave van Christus.”
Zo zijn we met iedereen verbonden in Christus die ons leidt!

Ik wil u danken voor het gebed en jullie blijven vragen om te blijven bidden voor mij en voor het werk wat hier gedaan wordt door RCEA en het RITT.

Out of the office ;-)

Uitgelicht

Even een kort berichtje uit Kenia. Morgenochtend vertrek ik, samen met mijn team, vroeg naar Turkana, waar we als team 3 gemeentes zullen bezoeken om ze te trainen in leiderschap, missionair werk en bijbelstudiegroepen en zondagsschool. We zullen daar tot maandag blijven.

Volgende week zal er weer een langer stuk op de weblog verschijnen over deze komende reis en afgelopen week.