Reformed Institute for Theological Training

Uitgelicht

Woensdag 15 februari 2012 (RITT)

Vanmorgen vroeg opgestaan, want ik werd om half 8 opgehaald door ds. David Kiprono. We zijn samen naar het RITT gegaan, waar hij les geeft over leiderschap aan het diploma 2 en 3. Op het RITT zijn er 2 soorten opleidingen. Eén leidt op tot predikant en duurt 4 jaar, waarvan 3 jaar theorie en het laatste jaar praktijk. Dit wordt ook wel diploma 1 t/m 3 genoemd. Daarnaast is er nog een opleiding die opleidt tot evangelist en duurt één jaar. Vandaag ook een meeting gehad over hoe en wat ik ga les geven. Dit zal later nog verder besproken worden, want ze wisten nog niet of ik kon gaan les geven over de Apostolische geloofsbelijdenis. Hier zal dus nog verder over nagedacht worden. Ook bij wie ik erbij kan om les te geven. De eerste keren zal ik zelf colleges bijwonen om te kijken hoe hier les gegeven wordt. Dit heb ik dan ook vandaag gedaan. Het was erg boeiend. Ik heb de lessen van ds.Kiprono gevolgd. Eerst gaf hij een groepsopdracht die ik ook heb meegedaan. Het ging over het traditionele leiderschap in Afrika. Hoe het vroeger in de stammen er aan toe ging. Dit was erg leerzaam voor mij. Tussen de lessen door hebben we ook met elkaar chai gedronken, dat is een soort thee met veel melk en suiker. En hebben we met elkaar geluncht, dit was een machtige maaltijd, bestaande uit rijst, bruine bonen en aardappels met een sausje. Het was wel lekker ;-). Na de colleges zijn we naar de families geweest, dus bij de mensen thuis. Dit was bijzonder om mee te maken, om zo in hun gezinnen te kijken. Voor de kinderen was het heel vreemd om een blanke te zien. De zoon van ds. Kiprono pakte mijn hand vast en ging die vergelijken met die van een ander ;-). Hierna zijn we naar een brug gegaan, die is gebouwd in ongeveer 1926. Toen
ze de fundering gingen leggen stuitten ze op veel water, en als dat wegging kwam er opeens heel veel gas uit. Dit hebben ze opgeslagen en geven ze door aan de stad. Over de brug rijdt zo’n twee keer per dag een trein. Ik ben er een klein stukje opgelopen met een enorm bonkend hart ;-). (ik heb het nl niet zo op bruggen). Ze maakten meteen een foto. Er stond heel veel wind, zoveel dat we bijna omver werden geblazen, we konden ons nog net vast houden ;-). Het was een bijzondere dag!

Mijn locatie .

Jambo!

Uitgelicht

Eerste werkdagen

Maandag begon mijn echte werkweek, althans het werd thuiswerken. Op maandag is het team waarmee ik ga samenwerken niet op kantoor, omdat ze veel in het weekend werken. Maar Jurjen en ik begonnen wel die dag met een meeting over het werk. Zo kreeg ik de opdracht om aan mijn eerste kennisdoel te gaan werken: het leren kennen van de cultuur. Daarbij had hij een opdracht gemaakt voor mij, om het duidelijker te krijgen. Zo ben ik ‘s maandags mij gaan verdiepen in de geschiedenis en de cultuur van Kenia, maar juist ook in de cultuur van Nederland om zo een vergelijking te kunnen maken. Daarnaast ben ik ook de stad ingegaan om het verder te verkennen. Nu stond ik langs de kant van de weg om met de matatu (=een soort busje) naar de ‘town’ te gaan. Helemaal alleen! Ik was best trots op mijzelf, maar het ging helemaal goed. Je staat langs de kant van de weg en als er een busje langskomt dan kijk je ze aan, en
zeggen zij of ze plaats hebben door hun vinger op te steken. Wanneer ze inderdaad een vinger op steken, dan knik je en komt het busje naar de kant van de weg. Je stapt in en let goed op je spullen. Het is 20 shilling van waar ik woon naar de stad, en dat heb je dan al in je hand. Degene die zijn hand op had gestoken int ook het geld. Hij doet dat door zijn hand uit steken en zijn vingers bij elkaar te leggen. Je geeft hem het geld, en meestal vindt hij dat goed. Tenzij hij vindt dat je meer moet betalen omdat je een blanke bent, en dus rijk. Maar dat heb ik gelukkig nog niet gehad. Ik rij mee tot het einde, daar is het matatu station. En van daar loop ik verder. Dit is best een belevenis, want er zijn maar weinig blanken die de matatu pakken. Maar ik vind het wel leuk en erg handig om zo de stad in te komen. Zo leer ik ook veel woordjes: Jambo (=hallo), Habari? (=hoe gaat het?), Mzuru (=goed), Asante (=bedankt), en kan ik mij al weer wat beter redden.

Vandaag (dinsdag) ben ik voor het eerst echt naar kantoor geweest. Daar begonnen met het ontmoeten van het team en meteen een eerste vergadering. Ik ga werken in een leuk team, het klikt leuk en we hebben leuke gesprekken. Zo ben ik vandaag voornamelijk meegelopen met Beatrice. Zij werkt binnen ons team aan de  zondagsschool en de bijbelstudiegroepen, en het trainen van de mensen. Zij heeft mij vandaag verteld wat ze allemaal doet en hoe ze het zondagsschoolmateriaal hebben ontwikkeld. Dit was erg boeiend en heel leerzaam. Sociaal zijn is een belangrijk onderdeel van de cultuur van Kenia, zo zijn we dan ook samen gaan lunchen in de stad. Hierdoor leg je meer contacten en verdiep je je contacten.

Morgen (woensdag) ga ik samen met Rev. David Kiprono naar het RITT, om daar kennis te maken, contacten te leggen en colleges te volgen. Tijdens mijn stage zal ik bijna elke woensdag naar het RITT gaan, waar ik in eerste instantie mee kijk hoe daar wordt lesgegeven, waarna ik over een paar weken ook zelf zal gaan les geven.

Bedankt allemaal voor jullie leuke reacties en dat jullie voor mij bidden, dit doet mij heel goed. Ik weet dat God hier bij mij is. Ik wil jullie vragen om te bidden voor de mensen hier, de collega’s op kantoor, en voor de contacten met de vrouwen. Willen jullie ook bidden dat ik mij hier verder mag gaan settelen en thuis mag gaan voelen. En dat ik mag blijven onthouden dat God dezelfde is die mij geroepen heeft en er is in Nederland en in België en Kenia! Bedankt!

Mijn locatie .

Hello!

Uitgelicht

Hello!

Ik ben inmiddels alweer bijna een week in Eldoret. Na een goede vlucht, met een onverwachtse tussenstop op Kisumu, kon ik meteen mijn koffers pakken en in de auto stappen bij Jurjen (mijn stagebegeleider ter plekke) en zijn oudste zoon Joël. Bij aankomst eerst een bakje koffie en daarna zijn we kennis gaan maken op het kantoor. Na de kennismaking en wat rondlopen op de compound, zijn we naar mijn huisje gegaan. Ik woon op de compound waar ook Jurjen en Tineke met hun kinderen wonen. Hier bevinden zich ook het conferentie centrum en het kantoor van de kerk. Mijn huisje heeft twee slaapkamers, een huiskamer met een tafel, een keukentje met één gaspitje, een douche waarvan vaak de druk van weg is en een gat in de grond, een zgn. hurktoilet . Hier woon ik met heel veel muggen, maar ’s nachts lig ik veilig onder mijn klamboe. In twee uur had ik mijn huisje ingericht en mijn koffer opnieuw ingedeeld als kledingkast Vervolgens kreeg ik een rondleiding door Eldoret. De opdracht voor mij was vorige week om Eldoret te leren kennen, zodat ik weet waar ik woon en hoe boodschappen haal. Nu, daar stond ik dan de volgende dag, aan de kant van de weg op een taxi te wachten, die ik daarvoor had gebeld. En maar wachten, wachten, wachten, tot dat opeens een collega van kantoor langskwam en aanbood om mij naar de stad te brengen. Hij zette mij af bij de markt, zodat ik wat groenten en fruit kon gaan halen. Tja, ik stapte uit en kwam in een enorme zwarte mensenmassa terecht. Wat kun je je zo alleen voelen in een grote groep. Dat voelde ik me ook. Maar uiteraard hadden ze mij wel gezien hoor. ‘Hello!’, ‘How are you?’, mensen die mij achterna liepen en ik
maar proberen te negeren, want tja, wat moet je hier nu eigenlijk mee. Loop je daar als blanke vrouw door een groep zwarte mannen? Uiteindelijk vond ik weer een plek die ik kende en heb daar mijn boodschappen gehaald. Terug weer de taxi gebeld (ik heb een nummer van iemand die te vertrouwen is als taxichauffeur). Hij haalde mij op en bracht mij weer veilig terug. Poeh, wat was dat een ervaring. Vermoeid door alle indrukken komen zulke momenten best wel op je af. Ik de volgende dag weer vol goede moed opgestaan, want ik zou weer met iemand de stad in gaan. Nu gelukkig dus niet alleen, al hoewel ik nu wel wist waar ‘alles’ was ;-), tja rondjes lopen helpt wel in je oriëntatie ;-). Ik ging nu met een student van het RITT op stap. Hij heet Pieter en is een Keniaan. Hij leidde mij door de stad, langs allemaal vrienden van hem in kleine straatjes. Na een
tijdje gingen we naar een kerkdienst. Hij heeft elke dag (maandag t/m vrijdag) om 12:30 een dienst met wat vrienden, zoals hij dat zelf zei. We kwamen daar binnen, waar mensen al God aan het prijzen waren. Op een manier die ik niet gewoon ben. Al dansend en soort schreeuwend riepen ze God aan. Na een tijdje kwamen er steeds meer mensen, ik denk dat er wel rond zo’n 200 mensen aanwezig waren (precies weet ik het niet). Ik was daar als enige blanke. De dienst bestond uit het aanbidden van God op de net besproken manier, een preek waarbij veel antwoord werd verwacht, zoals AMEN!!!! YES!!!! En het herhalen van zinnen. Het was een indrukwekkende dienst en mooi om mee te maken. Zo heb ik mijn vrijdag doorgebracht.

Lake Nakuru & Menengaikrater

In het weekend ben ik met wat vrouwen op safaritocht geweest. De vrouwen had ik via via ontmoet. Twee huisjes naast mij woont ook een Nederlandse vrouw: Meike. Zij werkt hier tijdelijk in het ziekenhuis. Eerder in de week hadden we een Vlaamse vrouw ontmoet: Heleen. Zij doet haar PhD onderzoek in Eldoret. Meike nodigde ons uit om mee te gaan naar Nakuru, dit ligt op de weg van Eldoret naar Nairobi. Daar is een prachtig safaripark: Lake Nakuru. We gingen met nog drie vrouwen, zij komen uit Amerika en werken ook in het ziekenhuis. Het was echt werkelijk prachtig om zo van
dicht bij wilde dieren te zien. Zo hebben we grote groepen waterbuffels, nijlpaarden, zebra’s, apen, chimpansees, één nijlpaard, pelikanen, flamingo’s, gieren, impala’s en andere soortige antilopes/gazelles gezien. Ook hebben we een aantal giraffen gezien, waarvan één echt heel dichtbij. Leeuwinnen van een afstand samen met hun welpen. En toen we naar een uitkijkpunt gingen, lag er opeens een leeuw zomaar vlak naast de weg. Wij zachtjes er naar toe gereden, en veel foto’s genomen. Maar er kwamen meer auto’s en de leeuw was heel erg onrustig. Wij stonden heel dichtbij en hij kwam naar ons toe gelopen op een heel dreigende manier. Op het laatst was hij één meter bij ons vandaan en het leek of hij ging springen, ik zat bij het raampje en deed snel al gillend mijn raampje dicht. Wij vrouwen gillen dat hij (de chauffeur: Koech) snel moest gaan
rijden. Maar in plaats van dat de leeuw op onze auto sprong, sprong hij onder ons in een tunnel. Ons hart ging echt heel hard te keer, maar we hadden het gelukkig overleefd ;-). Bij het uitkijkpunt hadden we een prachtig uitzicht over het hele park en meer. Na de safaritocht zijn we bij een Ethiopischrestaurantje gaan eten en zijn we snel ons bed ingedoken, want we waren echt versleten. Naast het safaripark zijn we ook nog naar de Menengaikrater gegaan. Dit is een vulkaan die al heel wat jaren slaapt. Vroeger
werd tegen de kinderen gezegd, dat ze daar echt niet heen mochten omdat daar de satan woont. Er kwam namelijk veel rook uit de vulkaan en er leven veel slangen daar. Op het moment dat wij er waren, was er geen rook meer. Terwijl twee weken geleden er nog wel wat rook was. Ik heb daar ook een mooie steen voor Miriam (mijn nichtje) mee genomen, die verzamelt ze namelijk.

Mijn locatie .

Aangekomen!

Uitgelicht

6 februari 2012

Het was zover. Vandaag vloog ik naar Kenia. Ik was best zenuwachtig. Meer omdat ik
niet wist wat mij te wachten stond: Hoe het met de douane zou gaan en of ik
straks ook mijn koffers weer terug zou krijgen. Maar goed, daar gingen we dan. Opgepropt in de auto. Koffers in de achterbak en één bij Tabita en Jan (zus en zwager), op weg door een besneeuwde wereld naar Schiphol. De reis ging voorspoedig. Het inchecken van de koffers ging prima. Alles werd goed gekeurd en toen begon het afscheid nemen. Wat natuurlijk vrij emotioneel was. Dan door de paspoortcontrole. Achter me riep Rick (mijn neefje van 3 jaar) telkens ‘TANTE!’. Al zwaaiend op zoek naar een restaurantje voor een kopje warme chocomelk. Oké, waar moet ik heen? Gate F7, nou dan gaan we maar op weg, Een enorme rij stond er voor mij, maar het liep
aardig door. Laptop uit mijn tast, vest uit, schoenen mochten gelukkig aan blijven en
door de bodyscan. En natuurlijk: ik moest weer gefouilleerd worden. Gelukkig
was er verder niets. En dan weer wachten op wat er zou gaan komen. Om kwart
over 10 mochten we het vliegtuig in. Ik had de dag daarvoor al mijn plaats
uitgekozen en zat lekker bij het raampje, naast een wat ouder echtpaar uit Engeland. De reis ging voorspoedig, we vetrokken met een kleine vertraging van een half uur, maar hadden door de wind mee geen vertraging bij aankomst. Tijdens de vlucht ben ik goed verzorgd met allerlei lekkere hapjes en eten en drinken. Om kwart voor 9 plaatselijke tijd (het is hier twee uur later dan in Nederland en België) landden we en taxieden naar de slurf (dus niet met een trapje naar beneden, zoals ik gedacht had). En wat een warmte, het was ’s avonds nog 23 graden Celsius (verschil met Nederland toch wel 30 graden ;-)).Toen kwamen we in een doolhof terecht. De eerste splitsing was al vaag. Ik heb maar de grote groep gevolgd en kwam toen bij wat duidelijkere bordjes. Een man stuurde mij weer ergens anders heen met nog een aantal mensen. Ook met iemand die ik had ontmoet bij het wachten bij de gate.Wij samen op zoek hoe we bij onze koffers konden komen. We kwamen bij een paspoortcontrole terecht. Boven de balies stonden bordjes voor wie waar heen moest, maar ook daar werden we verwezen naar een andere balie die voor ons niet logisch was.

Maar goed, toch maar geluisterd naar dringend herhalende verwijzingen. En het was gelukkig ook goed. Ze hadden geen vragen, er moest een foto gemaakt worden
en al mijn vingerafdrukken werden genomen. Toen mocht ik doorlopen, verder
op zoek naar mijn koffers. Ik kwam in een hal terecht met banden waar koffers
op lagen, en daarnaast stonden ook allemaal koffers. Ik zoeken en wachten en
wachten. Maar toen eindelijk toen ik dacht dat ik ze niet meer zou krijgen, ·kwam er wat bekends voorbij rollen. Maar nee, dat was hem toch niet. Hij leek er zo op. En dus maar weer wachten, En toen, ja toen, kwamen ze dan toch eindelijk. Eerst mijn backpack en even later ook mijn koffer. Gelukkig… Nu op zoek naar Maria, die mij zou komen op halen. Tussen alle donkere mensen, zag ik opeens een Peruaan staan! Ja, dat is ze! Ik snel er heen. En ik kon haar gelukkig snel in mijn arme sluiten. Toen op weg naar de auto. Ja, daar zit de bestuurder rechts en rijden we links. Dat was ff wennen en nog steeds wel. Lekkere chaotische weg en het rook naar buitenland (diesel en veel stof ;-)).
Na een lange weg, waar we een paar keer fout hebben gereden, kwamen we aan bij
het huis van Maria en Conrado. Een mooi groot huis op een compound met allemaal beveiliging. Ik slaap hier twee nachten in een prachtige gastenkamer,·waarna ik woensdag naar Eldoret zal vliegen.

7 februari 2012

Gisteravond even wat spullen opgeruimd en lekker naar bed gegaan. Na een wat onrustige nacht, ik mocht gelukkig uitslapen, kon ik lekker onder de douche stappen. Net lekker aan de ontbijttafel gezeten, met vers fruit, geroosterde boterhammen,
kaas, sap en een bak koffie. Het is hier genieten!! En nu zit ik jullie alles te vertellen ;-).
Straks is de planning dat we naar de stad gaan om lekker te gaan shoppen en
geld te halen. Gisteravond al wat dingen in het donker gezien en gevoeld (de
weg, was nogal vaag ;)). Men bouwt hier een snelweg, waarna opeens een hobbel
zit, of enorme gaten, wanneer men moet verwisselen naar een ander stuk van de
snelweg. Er staan echt geen borden en als ze er al staan is het vaak verkeerd.
Dat is dus lekker Kenia, zullen we maar zeggen. Straks bij daglicht en ik ben
erg benieuwd.

Mijn locatie Nairobi, Nairobi, Kenya.